Misschien herken je dit… Dat stemmetje in jezelf dat zegt dat je er ‘nog niet helemaal bent’. Dat er nog iets moet veranderen voor je écht mag ontspannen of berusten. Voor je écht oké mag zijn met wie je nu bent. We leven in een wereld die ons steeds weer influistert dat we een betere versie van onszelf moeten worden. Sneller. Sterker. Succesvoller. Rustiger. Wijzer. En terwijl we daar zo hard naar streven, vergeten we soms iets fundamenteels: dat je onderweg naar die ‘betere versie’ jezelf niet hoeft kwijt te raken.

Ik wil je vandaag iets anders aanbieden.
Een zachtere kijk op zelfvertrouwen.

De tuin met verschillende hoekjes

Stel je eens voor dat jij een tuin bent. Geen strak aangelegde, perfecte siertuin, maar een levende, ademende plek met een wildgroei aan bloemen en planten in alle kleuren en seizoenen.

Er zijn bloemen die uitbundig bloeien.
Er zijn stukjes waar het stiller is.
Er zijn plekken waar iets net aan het ontkiemen is.
En soms staat er een oude, verwelkte stengel die vraagt om losgelaten te worden.

Geen enkele tuin denkt: Ik ben niet goed genoeg vandaag.
Hij groeit. Hij rust. Hij verandert. Op zijn eigen ritme.

Zo werkt jouw innerlijke wereld ook.

Zelfvertrouwen betekent dan niet dat alles altijd moet bloeien.
Zelfvertrouwen is dat je jezelf niet langer afwijst op de plekken waar het nog stil, rommelig of onzeker aanvoelt.

Zelftwijfel is geen vijand, maar een uitnodiging

Zelftwijfel hoeft geen teken te zijn dat je faalt. Soms is het een zachte uitnodiging:
Welk deel van mij wil nu gezien worden?
Waar mag ik nog groeien, niet vanuit moeten, maar vanuit betekenis?

Wanneer je jezelf die vragen stelt, verschuif je iets heel belangrijks in je leven:
je gaat van slachtofferschap naar bewuste keuze.
Niet langer: Waarom overkomt mij dit?
maar wel: Wat is hier waardevol voor mij om te ontdekken en leren?

En dat is een wezenlijk ander soort kracht … een rustige, dragende kracht van binnenuit.

Uit het oude verhaal stappen

Veel mensen leven in een oud verhaal over zichzelf. Een verhaal dat ontstaan is vanuit pijn, tekort, aanpassing, teleurstelling. Een verhaal dat zegt:

Ik ben te veel of te weinig
Ik ben niet genoeg
Ik moet me bewijzen
Ik moet me beschermen

Maar jij bent niet dat verhaal.

Je bent degene die het verhaal kan zien en observeren.
En dat betekent dat je het ook stap voor stap mag loslaten.

Zelfvertrouwen groeit niet wanneer je jezelf dwingt een ander personage te worden.
Het groeit wanneer je de oude rollen bedankt en stilaan terugkeert naar wie je werkelijk bent onder al die lagen.

Je hoeft niet te worden wat je al bent

In mijn praktijkruimte zie ik het zo vaak: hoe mensen denken dat ze eerst beter moeten functioneren om zich waardig te voelen. Terwijl de beweging eigenlijk andersom is.

Je groeit niet omdat je jezelf afwijst.
Je groeit omdat je jezelf toelaat.

Je hoeft geen liefde te verdienen door perfect te zijn.
Je bent in essentie al liefde, die hier op aarde mag leren, struikelen, twijfelen, verlangen, vallen en weer opstaan.

Het leven is geen test die je moet halen. Het is een ontmoeting. Met jezelf. Steeds opnieuw.

Een zachte uitnodiging

Misschien is dit vandaag een vraag om mee te nemen, niet als opdracht, maar als open ruimte:

• Welk deel van mij klopt zachtjes aan om verder tot ontwikkeling te komen?
• Wat mag nog verder in mij groeien omdat het voor mij waardevol voelt?
• En welk oud oordeel mag ik vandaag even laten rusten?

En als je dan, heel even, alle verhalen loslaat over wie je zou moeten zijn…
dan blijft dit over:

Adem.
Leven.
Aanwezigheid.
En een stille herinnering die fluistert:
Je bent al thuis.

Wil je hulp van een ACT-therapeut?

Dan ben je zeker welkom. Want het pad van acceptatie, mindfulness en waardevol leven hoeft geen eenzame reis te zijn. Ik help je graag rustig en begripvol om je angst en onzekerheid in de ogen te kijken. Zo brengen we samen weer meer kleur in je leven. Lees meer over ACT en mijn aanpak en maak gerust een vrijblijvende eerste afspraak.  

Lees meer blogs